Brug van aarde naar hemel
Vandaag exact 25 jaar geleden.
Dat heftige telefoontje dat je met jouw fiets aangereden was en dat het je fataal geworden was.
In een dik jaar tijd waren we met ons groepje zo’n hecht vriendinnengroepje geworden. Alsof we elkaar al ons hele leven kenden.
En ineens stond ’t leven stil.
We richtten samen met school, de pabo, een kamertje in voor jou.
Verwoorden konden we ’t niet, maar samen met een vriendin voelde ik ergens alsof je van bovenaf nog met ons meekeek.
Het klonk vreemd, want we waren intens verdrietig dat we jouw aanwezigheid moesten missen.
Een vlinder en zonnebloem op je graf en je kaartje. Jij was altijd die zon en je fladderde als dat vlindertje. We creëerden samen met school jouw avondwake.
Jaren later ben ik bij een medium en zegt ze: “Wat ik kan, kan jij ook.”
Het werd me al vaker gezegd. Maar wilde ik weten en vooral laten zien dat er meer tussen hemel en aarde bestond?
Toch besloot ik haar trainingen te volgen en vanaf ’t eerste uur kon ik er niet meer onderuit. Zonder te weten wie ik voor me had, kwam haar dierbare me alle details laten zien.
Wat moest ik met al deze informatie?
Ik stond op ’t punt mijn atelier te openen. Wat had deze ontwikkeling daarmee te maken? Ik kreeg die puzzel niet gelegd.
Ik verzweeg dit puzzelstukje vooral. Wat zou men anders denken?
Totdat er midden in de opleiding Creativiteit als Middel een man zijn beste vriend zeer onverwachts verloor.
Ik kon nu toch niet meer verzwijgen dat ik een bruggetje tussen hemel en aarde kon slaan?
Vlak daarna kreeg ik een schilderij in opdracht voor iemand die al op jonge leeftijd zijn vader verloor.
De opdracht was de verbeelding van het bedrijf dat overgegaan was van vader op zoon.
Ik kreeg tekens, symbolen en boodschappen door en voelde vaders aanwezigheid tijdens het schilderen.
Ik kon toch niet zeggen dat ik ’t alleen gemaakt had?
Ik besloot te benoemen dat ik contact kon leggen.
En daar vielen de puzzelstukjes op hun plek.
Daardoor kwamen er liefdevolle en bijzondere schilderopdrachten op mijn pad van mensen die hun kind of een andere dierbare verloren waren.
Ik mocht boodschappen doorgeven en vertalen in een tastbare herinnering.
Soms ervaren cursisten die iemand moeten missen tijdens ’t schilderen ineens de aanwezigheid van hun dierbare vanuit een andere dimensie.
En soms leg ik die verbinding in een training, als we samen voelen dat ’t klopt, om onverwerkte emoties te helen en boodschappen over te kunnen brengen.
De afgelopen tijd voel ik je aanwezigheid weer sterk, Moniek.
Ik vroeg je om tekens en ineens zijn daar die zonnebloem en dat vlindertje weer. Ze cirkelt om me heen als ik op ’t paard zit. Zelfs tijdens dit schrijven.
Toen ik onlangs meedeed aan een opdracht tijdens mijn eigen opleiding, tekende de ander intuïtief een zonnebloem voor me.
Toen we onlangs met ons oude pabogroepje gingen lunchen, kregen we een toetje met een vlinderchocolaatje.
We kijken elkaar aan en weten:
Je bent er na 25 jaar nog altijd bij, lieve Moniek. In ons hart en helaas vanuit een andere dimensie.
Verzwijgen dat ik soms dat bruggetje tussen hemel en aarde mag zijn, kan ik niet meer.
Ik geloof inmiddels dat ik de ander dat juist niet mag onthouden.
Want daarmee zou ik de ander tekortdoen en de zon doven in plaats van laten schijnen.
